Frame

روایتی از یک نقطه

2009-08-02T19:00:00.002+04:30

بزرگ‌مهر شرف‌الدین زمانی در چلچراغ از نقطه‌ی بدون بازگشت حرف زده بود. جایی که اگر از آن عبور کنی، دیگر امکان بازگشت وجود ندارد. مثل لحظه‌ای در پرواز هواپیما و کنده شدنش از باند فرودگاه که بعد از آن دیگر امکان پشیمان شدن برای خلبان وجود ندارد.

به نظر می‌آید حاکمان مدت‌ها پیش، مدتها پیش از انتخابات دهم، از این نقطه‌ی بی‌بازگشت عبور کرده‌اند. همان زمانی که حکومت کردن را هم ارز با اعمال قدرت با چماق پنداشتند. حالا فقط به جایی رسیده‌اند که مجبور شده‌اند تئوری خودشان را عملی کنند. البته می‌شود پرسید که آیا پیش از این کسی یا کسانی این برداشتِ حاکمان از قدرت را تشخیص نداده بودند یا این‌که می‌شد پیش از این در مورد این روزها چاره‌اندیشی کرد یا نه؟ پرسشی که با وجودِ این‌که به نظر می‌آید تاریخِ مصرفش گذشته، اما پاسخ به آن، کمک خواهد کرد به این‌که فردا چه کار باید بکنیم. اما بدترین سوال چیزی است شبیه این: "این‌ها که می‌دانند ما این اعترافات را باور نخواهیم کرد، این‌ها که می‌دانند به محضِ این‌که معترفان آزاد شودند، حرف‌شان را تکذیب خواهند کرد، پس چرا این‌ها این اعترافات را به این شکل پخش می‌کنند؟" پاسخ به این سوال همان عبور از نقطه‌ی بی‌بازگشت است که گفتم. حاکمان، هیچ برنامه و نقشه و مسیر دیگری غیر از این‌که در پیش گرفته‌اند ندارند. مدت‌هاست که تنها بازی‌ای که بلدند همین است که می‌بینیم. اگر این بازی ده سالِ پیش یک تراژدی بود، حالا یک کمدی است. گزاره‌ای را که بارها این روزها شنیده‌ایم، داریم با چشم خودمان می‌بینیم:‌ "حوادث تاریخی تکرار می‌شوند، اما بار دوم به شکل کمدی." حالا پنجاه روز وقت لازم است که دو نفر از بازداشت شدگان یک مشت پرت و پلا را از روی کاغذی بخوانند و باقی هم انگار نه انگار. این طرف ماجرا هم که از فردای دست‌گیری‌ها، دستِ طرف مقابل را خوانده بود و فقط یک روزشمار آدم می‌ماند که آیا دلش برای بازجو و شکنجه‌گری که در این مدت با همه‌ی تلاش‌شان هیچ به دست نیاورده‌اند، بسوزد یا نه؟!

نماز جمعه

2009-07-18T22:30:00.003+04:30

از با نمک‌ترین شوخی‌های نماز جمعه همین که آقای شعار می‌گفت مرگ بر آمریکا و پشت‌بندش مردم دم می‌گرفتند که مرگ بر روسیه. کلن در این جور وقت‌ها آدم دو نقطه دی می‌شود از بیخ :دی بعدش هم این‌که وقتی به این موضوع فکر می‌کنم، یک جماعت شوخِ شنگول در ذهنم مجسم می‌شود که از این طرف به آن طرف می‌دوند و آن عده‌ی زورگو که لابد مغزشان کپک زده و هیکلشان گنده شده، دست‌شان به آن‌ها نمی‌رسد. یک چیزهایی در مایه‌های آقای موش و جناب گربه که بچگی می‌دیدیم و از این‌که گربه‌هه قرار نبود که هیچ وقت موشه را بگیرد، هی توی دل‌مان به آقای گربه می‌خندیدیم :))

برداشت شخصی

2009-07-16T01:39:00.003+04:30

نمی‌دانم چندم خرداد بود که سبزها رفته بودند به ورزشگاه شهید حیدرنیا و کیپ تا کیپ پرش کرده بودند و به آن هم راضی نشده بودند و زیر و روی پل روبرویش را هم سبز کرده بودند. بگذریم از وصف جماعت سبز که گفته‌اند و شنیده‌ایم و می‌دانیم. آن روز بادبادکی هم به هوا رفت و رویش نوشته بود "موسوی" و بعد جمعیت پایین هی بادبادک را با انگشت به هم نشان داده و ریز خندیده بودند تا این‌که عده‌ای دم بگیرند: "تو آسمون نوشته/موسوی اول می‌شه." شاید اما حواسشان نبود که "الی" هم بادبادکش را هوا کرد، کودکی را خنداند و در آب خفه شد...

نماز جمعه

2009-07-14T17:05:00.002+04:30

با اعلام شدن این‌که هاشمی نماز جمعه‌ی این هفته‌ی تهران را اقامه خواهد کرد، دو دیدگاه مطرح شده است: رفتن به نماز جمعه با تمام سرعت و نرفتن به نماز جمعه با این دیدگاه که ما هر چه می‌کشیم از دست اسلام است و عرب‌ها.
برای دسته‌ی یکم باید توضیح داد که نباید انتظار داشته باشند که اتفاق فوق‌العاده‌ای با این حرکت بیفتد و این یک حرکت صرفن سیاسی است و با درون‌مایه‌ی اعتراض. باید حواسمان باشد که باز به آغوش دین و نفوذ و خرافه پردازی سنتی روحانیت پناه نبریم. برای دسته‌ی دوم هم باید توضیح داد که اوضاع امروز ایران، حاصل به بیرون رانده شدن تدریجی هاشمی از قدرت است. بنابراین اگر هاشمی با یک پایگاه مردمی دوباره قدرت بگیرد، می‌تواند به بهبود اوضاع کمک کند و همان‌طور که خودش هم گفته، در بلند مدت به نفع کشور باشد. بنابراین حضور در نماز جمعه‌ی این هفته الزامی است!
برای همه هم باید توضیح داد که لطفن مراقب خودتان باشد. هیچ بعید نیست که در خیابان‌های اطراف، کار به درگیری کشیده شود. از طرفی خود نماز جمعه پوشش مناسبی است برای حضور نیروهای لباس شخصی و خوب باقی ماجرا را هم که می‌دانید.

وبلاگستان و تاریخ

2009-07-12T12:07:00.002+04:30

دارم فکر می‌کنم چقدر خوب است که چیزی هست به اسم وبلاگستان و این وبلاگستان این روزها مشغول ثبت کردن تاریخ است. کاش بشود یک روزی از این همه گزارش و نوشته‌ی شخصی، کتابی منتشر کرد.

هجده تیر

2009-07-09T19:06:00.002+04:30

حدود ساعت چهار بود که از خیابان ولیعصر به سمت پایین راه افتادم که برسم به چهارراه ولیعصر و از آن‌جا بروم سمت انقلاب. همین‌طور که به چهارراه نزدیک می‌شدم جمعیت بیش‌تر می‌شد و خبری هم از نیروهای امنیتی نبود. تا وقتی که رسیدم به خیابان انقلاب و رفتم به سمت میدان. کم کم جمعیتی دیده می‌شد که برمی‌گردند و می‌گویند که جلوتر مردم را می‌زنند. آن سمت خیابان هم عده‌ی دیگری در حالی که شعار می‌دادند برمی‌گشتند. تا این‌که رسیدم به تقاطع انقلاب و فلسطین و متوجه شدم که نیروی انتظامی مانع مردم برای رفتن به سمت میدان انقلاب شده است. چند دقیقه‌ی بعد که جمعیت منسجم‌تر شد، شروع کردند به آمدن به سمت مردم و اگر کسی دم دستشان بود، با باتوم سعی می‌کردند که به حرکتِ سریع‌تر وادارش کنند. و به این شکل جمعیت را به سمت چهارراه ولیعصر و از آن‌جا به سمت بالای خیابان ولیعصر به عقب راندند. نکته‌ی جالب این‌که این بار عده‌ای بین نیروهای انتظامی دیده می‌شدند که کاوری سبز رنگ پوشیده بودند که رویش کلمه‌ی پلیس نوشته شده بود. این‌ها برای حمله به جمعیت اشتهای بیش‌تری داشتند.
ولیعصر را همراه با جمعیتی که در حدود دو هزار نفر بود به سمت بالا آمدم. تا سر خیابان دمشق خبری نبود و این‌جا نیروی انتظامی شروع کرد به هدایت کردن مردم به خارج از خیابان ولیعصر. در همین تقاطع بود که یکی از افراد نیروی انتظامی با یکی شروع به کتک کاری کرد. برای یک لحظه این مامور نیروی انتظامی تنها ماند و جمعیت به سمتش هجوم برد. اما قبل از این‌که جمعیت درست و حسابی به او برسد صدای یک تیر به گوش رسید که بعدن گفتند یکی از لباس شخصی‌هایی که داخل یکی از ماشین‌های نیروی انتظامی بوده، تیر هوایی شلیک کرده. جمعیت با شنیدن این صدا پراکنده شد و عده‌ای شروع کردند به شعار دادن و مرگ بر دیکتاتور گفتن. باقی جمعیت را هم با گاز اشک‌آور بدرقه کردند.
بعد از این‌جا سعی کردم از سمت بلوار کشاورز به سمت انقلاب حرکت کنم که دیدم سر خیابان‌های منتهی به خیابان انقلاب نیروی انتظامی اجازه‌ی عبور نمی‌دهد. به سمت میدان فلسطین رفتم و باز به سمت پایین حرکت کردم. باز جمعیت زیادی بود که از فلسطین به سمت انقلاب حرکت می‌کرد. این بار ماشین‌هایی که در خیابان فلسطین بودند، با بوق پیاده‌ها را همراهی می‌کردند. خیابان انقلاب که در دیدرس قرار گرفت دیدم که موتورسوارها در داخل خط بی‌آر‌تی به چپ و راست می‌روند. نیروی انتظامی این جمعیت را هم باز به عقب راند. منتظر شدم و وقتی که اوضاع کمی آرام‌تر شد، به داخل خیابان انقلاب رفتم و به سمت دانشگاه تهران حرکت کردم. جمعیتی ملتهب که انگار هر لحظه منتظر اتفاقی است، در انقلاب در حرکت بود. قبل از دانشگاه تهران و درست سر خیابان قدس، نیروهای انتظامی اجازه نمی‌دادند مردم به سمت میدان انقلاب بروند و آن‌ها را یا به عقب و یا به داخل خیابان قدس هدایت می‌کردند. داخل خیابان قدس رفتم و به سمت بالا حرکت کردم. موتورسوارها هم درست با من وارد خیابان شدند و رفتند بالا. چند دقیقه بعد در حالی که باتوم‌هایشان را بالای سرشان می‌چرخاندند، برگشتند پایین و این بار رفتند داخل خیابان طالقانی. دو سه تا موتورسوار لباس شخصی هم آمدند و تک و توک آدمی هم که سر طالقانی ایستاده بودند، به حرکت واداشتند.
نزدیک بلوار کشاورز رسیده بودم که متوجه شدم اشک‌آور زده‌اند و مردم هم مشغول دودکردن سیگار شده‌اند. به هر شکلی بود خودم را به بلوار کشاورز رساندم. حالا سوزش چشم و گلویم بیش‌تر شده بود که دو سه پک به یک سیگار مشکل را حل کرد. آن‌طور که فهمیدم، عده‌ای از نیروهای امنیتی کارشان این بود که در خیابان‌ها اطراف بگردند و هر هسته‌ی جمعیتی را که می‌بینند متفرق کنند. نتیجه‌اش هم مقدار زیادی اشک‌آور در هوا، موج جمعیتی که این طرف و آن طرف می‌رود و سیگارهای روشن شده بود. گویا در اطراف میدان فلسطین و خیابان‌ها اطرافش هم در همین حد درگیری شده بود. یک چیزی که به چشم خودم دیدم و خنده‌ام هم گرفته بود، این بود که یکی از لباس‌شخصی‌ها با تیرکمان، از این‌ها که با یک دوشاخه و مقداری کش ساخته می‌شوند، سنگ پرتاب می‌کرد!
خلاصه خیابان انقلاب، ولیعصر،بلوار کشاورز، میدان فلسطین و کوچه‌های اطراف حسابی از حالت عادی خارج شده بود. به نظر هم می‌رسید که در وهله‌ی اول قصد داشند که مردم را با گاز اشک‌آور و ایجاد رعب و وحشت پراکنده کنند و در مرحله‌ی بعدی وارد زد و خورد شوند.
الآن حدود ساعت هفت و نیم است و بیرون هنوز اوضاع حالت عادی ندارد.

وحدت بزرگ - برداشت دوم

2009-07-07T22:32:00.003+04:30

وحدت بزرگ، ایراد کوچکش هم می‌شود ایراد بزرگ. چرا؟ چون اگر بخواهد چیزی را با همان ایراد کوچک بسازد، روزی به مشکلات بزرگ دچار خواهد شد. این‌که این جمعیت عظیم به هر چیز درست و نادرستی چنگ بیندازد که برسد به یک نتیجه، بزرگ و کوچکش فرق نمی‌کند، آیا درست است؟ دست به دامن این و آن شدن ممکن است برای کوتاه مدت خوب باشد، برای چیزی که امروز می‌خواهیم خوب باشد، اما آیا برای فرداها هم خوب است؟ از کجا معلوم که نشود چیزی مثل سی سال پیش؟ گروهی یا گروه‌هایی بشوند همه کاره و بشوند ملت و بشوند آدم‌های خوب که همه چیز را می‌دانند و به بقیه هم آن قدر اعتنا نکنند که به‌شان لقب خس و خاشاک بدهند و در همان گل‌آلودگی آب، سر این و آن را بکنند زیر همان آب گل‌آلود؟
وحدت بزرگ حس خوبی داشت، اما منطق خوبی نه. شاید هم کسی یا کسانی نبوده و نیستند که منطق وحدت و وحدت‌های این شکلی را شکل بدهند. وحدت بزرگ همه چیز را به سطح آورده بود. باز هم انگار در بازی هدف و وسیله، هدف پیروز شده بود... به وسیله برگردیم...

وحدت بزرگ - برداشت اول

2009-07-06T01:01:00.003+04:30

تجمع‌های قبل از انتخابات با تمام چیزهای خوبی که داشت، طعمی از اظطراب شدید و نکند که رای نیاوریم و نکند که چهار سال دیگر بدبختی بکشیم و نکند که مردم گول حرف‌های دروغ‌گو را بخورند و ... داشت. چیزی که آن همه یک‌رنگی را کمی تلخ می‌کرد.
اما راه‌پیمایی‌های بعد از انتخابات احساس بی‌نظیری در خودش داشت. قبل از همه تعداد سرسام‌آور جمعیت بود که هرچقدر سعی می‌کردی ابعادش را در ذهنت مجسم کنی، نمی‌شد. بعد هم این‌که اضطرابی در کار نبود! دیگر کسی به فکر قانع کردن دیگری و این‌که چه کسی به چه کسی رای خواهد داد نبود. دیگر خبری از بحث "کروبی یا موسوی" نبود. همه یک هدف داشتند و سکوت، به‌ترین وسیله بود برای بیان خواسته‌شان. می‌توانستی لای این جمعیت بزرگ که همه با هم همراه تو به یک چیز فکر می‌کردند بروی و لااقل امیدوار بشوی به این‌که این همه آدم هست که در یک مورد با هم هم‌عقیده‌اند. و فریاد الله‌اکبری که هر کسی با هر عقیده‌ای حاضر بود به عنوان اعتراض سر بدهد.
این وحدت بزرگ که کمی هم ناگهانی به نظر می‌رسید، شاید بغض چندین ساله‌مان بود. مجموع همه‌ی اعتراض‌های نکرده‌مان. فریادهای نکشیده‌مان و عقاید نگفته‌مان. این حس مشترک جمعی، حسی بی‌سابقه برای ما و نسل ما بود. حالا شاید بهتر بتوانیم "احساسی" را که در روزهای انقلاب پنجاه و هفت موج می‌زد به‌تر درک کنیم و به نتایج به‌تری برسیم.

بیانیه‌ی نهم...

2009-07-01T23:58:00.002+04:30

بالاخره پس از آن‌که شورای نگهبان صحت تقلب را تایید کرد، موسوی بیانیه‌اش را داد. بیانیه‌ای نسبتن مفصل که ضمن خواستن ادامه یافتن اعتراض، مطالباتی را هم مطرح کرده که اگر نظام مجبور شود زیر بار آن‌ها برود، نکات مثبتی هستند. مثلن: "اصلاح قانون انتخابات به نحوی که امکان تکرار تقلبات گسترده را از بین ببرد و بی‌طرفی نهادهای مجری و ناظر را تضمین کند."
اما نکته‌ی اصلی همین است که نظام به این راحتی به چنین خواسته‌هایی تن نخواهد داد. به نظر می‌آید اوضاع به همین شکل تثبیت بشود و مردم به دنبال کوچک‌ترین روزنه‌ها برای ابراز اعتراض‌شان بگردند. امیدوارم لااقل این بار در یک روند طولانی، حافظه‌مان درست کار کند و نشود مثل ماجرای هجده تیر.

از این روزها

2009-07-01T00:14:00.003+04:30

ظاهر این روزها دارد به حالتی عادی برمی‌گردد. ظاهر که می‌گویم منظورم همه چیز نیست هنوز. هنوز آقایان امنیتی هستند آن‌جاها که گمان می‌کنند باید باشند. گیرم به مگس پرانی و خمیازه کشیدن و چرت زدن بگذرانند. به هر حال بودنشان یعنی این‌که شما این‌جا نباشید. خوب داستان مسجد قبا هم نشان داد که اگر منفذی را باز بگذارند این مردم باز هم به سکوت ترسناک‌شان ادامه خواهند داد. الله اکبرهای ساعت ده شب را هم رسمن کاری نمی‌توانند بکنند در برابرش.
اما به هر حال من هم دارم کم کم فیلم می‌بینم و کتاب می‌خوانم و تئاتر می‌روم! و باز هم عذاب وجدان می‌گیرم که چرا بیش‌تر از این نمی‌خوانم و نمی‌بینم. دلم برای این دوست و آن دوست تنگ می‌شود و کم کم یک چیزهایی را هم حس می‌کنم. این طرف و آن طرف هم می‌بینم که دارند از فیلم شاه‌کار فرهادی حرف می‌زنند. می‌دانی؟ این‌که زندگی جریان دارد، امیدوار می‌کند آدم را. ولی یک چیزی هست که زیر پوست همه جریان دارد: همه حساسند به این‌که چه اتفاقی قرار است بیفتد امروز؟ امروز چه کسی بیانیه خواهد داد؟ امروز چه کسی با چه کسی حرف خواهد زد؟ امروز رئیس جمهور موسوی چه خواهد گفت؟ انگار که همه در یک حالت آماده باش به سر می‌بریم. آن‌قدر هم تحلیل و پیش‌بینی از اوضاع و احوال گفته و شنیده می‌شود که کودتاچی‌ها نمی‌توانند شگفت‌زده‌مان کنند. آن‌قدر از این کودتاها و زورگویی‌ها انجام شده که دیگر حرکاتشان از یک هفته قبل قابل پیش‌بینی است انگار. فقط با وقاحتشان بیش‌تر حال‌مان را به هم می‌زنند.
امروز یاد جناب هیتلر افتاده بودم و اشغال شدن فرانسه توسط نیروهای این جناب. فرانسوی‌ها همیشه با مزه‌اند. فیلم‌سازان فرانسوی در آن دوره رفتند سراغ موضوعات تاریخی و قدری هم استعاری. زیر بینی آن‌ها فیلم‌هایی ساختند علیه زورگویی. مردم فرانسه هم به خوبی این کنایه‌ها را می‌فهمیدند. لابد پخش شدن سه گانه‌ی ارباب حلقه‌ها در روزهای اخیر از همین جنس است!

اسکناس

2009-06-30T17:41:00.001+04:30

خدایا! یعنی کی اولین اسکناس که اسم رئیس جمهور موسوی روش نوشته گیرم می‌آد؟

این...

2009-06-29T21:06:00.002+04:30

این آدم‌ها که این پایشان را انداخته‌اند روی آن پایشان و هی می‌گویند که "من می‌دونم" را دیده‌اید؟!

مسجد قبا، گاز اشک آور و نان بربری!

2009-06-28T22:04:00.003+04:30

خوب راستش فکر نمی‌کردم قرار باشد امروز در مسجد قبا درگیری‌ای چیزی باشد، اما حجم نیروهای امنیتی که دیدیم موقع برگشتن از چیز دیگری حکایت داشت. سر کوچه هم عده‌ای پلیس به شکل کاملن غیر مدنی و تحریک کننده ایستاده بودند. یکی‌شان به ما گفت: "تک تک‌تان را از خانه‌هایتان می‌کشیم بیرون"! من هم توی دلم گفتم من یکی که خانه ندارم، حالا تو بگرد:دی
ما از شریعتی شروع کردیم بیاییم پایین بلکه رفقا زودتر برسند خانه‌شان و منتظر آن آقای پلیس باشند که دیدیم چشم‌هایمان می‌سوزد و بعدش تازه متوجه شدیم که دوستان پیش پایمان گاز اشک آور زده‌اند و گویا بی دلیل.
از نان بربری کوچه‌ی مسجد قبا هم چیزی نصیبم نشد:(

2009-06-27T23:24:00.002+04:30

امروز خبری از نیروهای باتوم به دست در خیابان ولیعصر نبود. آن قدر امن بود که پیرزنی کمک بخواهد و کودکی هم مشقش را بنویسد و این و آن را وزن کند. اما ولیعصر، ولیعصر سابق نیست.

بیانیه‌ی جمعی از وبلاگ‌نویسان درباره‌ی وقایع اخير

2009-06-27T15:27:00.000+04:30

۱) ما، گروهی از وبلاگ‌نویسان ایرانی، برخوردهای خشونت‌آمیز و
سرکوب‌گرانه‌ی حکومت ایران در مواجهه با راه‌پیمایی‌ها و گردهم‌آیی‌های
مسالمت‌آمیز و به‌حق مردم ایران را به شدت محکوم می‌کنیم و از مقامات و
مسوولان حکومتی می‌خواهیم تا اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را-
که بیان می‌دارد «تشكيل‏ اجتماعات‏ و راه‌ پيمايی‌ها، بدون‏ حمل‏ سلاح‏،
به‏ شرط آن‏‌که‏ مخل‏ به‏ مبانی‏ اسلام‏ نباشد، آزاد است»-رعایت کنند.

۲) ما قانون‌ شکنی‌های پیش‌آمده در انتخابات ریاست جمهوری و وقایع
غم‌انگیز پس از آن را آفتی بزرگ بر جمهوریت نظام می‌دانیم و با توجه به
شواهد و دلایل متعددی که برخی از نامزدهای محترم و دیگران ارائه
داده‌اند، تخلف‌های عمده و بی‌سابقه‌ی انتخاباتی را محرز دانسته، خواستار
ابطال نتایج و برگزاری‌ِ مجدد انتخابات هستیم.

۳) حرکت‌هایی چون اخراج خبرنگاران خارجی و دستگیری روزنامه‌نگاران داخلی،
سانسور اخبار و وارونه جلوه دادن آن‌ها، قطع شبکه‌ی پیام کوتاه و
فیلترینگ شدید اینترنت نمی‌تواند صدای مردم ایران را خاموش کند که تاریکی
و خفقان ابدی نخواهد بود. ما حکومت ایران را به شفافیت و تعامل دوستانه
با مردم آن سرزمین دعوت می‌كنيم، امید داریم در آینده شکاف عظیم بین مردم
و حکومت کم‌تر شود.

پنجم تیرماه ۱۳۸۸ خورشیدی
بخشی از جامعه‌ی بزرگ وبلاگ‌نویسان ایرانی

Statement by a group of Iranian bloggers about the Presidential
elections and the subsequent events

1) We, a group of Iranian bloggers, strongly condemn the violent and
repressive confrontation of Iranian government against Iranian
people's legitimate and peaceful demonstrations and ask government
officials to comply with Article 27 of the Islamic Republic of Iran's
Constitution which emphasizes "Public gatherings and marches may be
freely held, provided arms are not carried and that they are not
detrimental to the fundamental principles of Islam."

2) We consider the violations in the presidential elections, and their
sad consequences a big blow to the democratic principles of the
Islamic Republic regime, and observing the mounting evidence of fraud
presented by the candidates and others, we believe that election fraud
is obvious and we ask for a new election.

3) Actions such as deporting foreign reporters, arresting local
journalists, censorship of the news and misrepresenting the facts,
cutting off the SMS network and filtering of the internet cannot
silence the voices of Iranian people as no darkness and suffocation
can go on forever. We invite the Iranian government to honest and
friendly interaction with its people and we hope to witness the
narrowing of the huge gap between people and the government.

A part of the large community of Iranian bloggers
June 26, 2009

به نام ندا

2009-06-24T11:39:00.002+04:30

تنها چیزی که می‌خواستم این بود که ایران جای بهتری باشد برای زندگی کردن. جای بهتری باشد برای بودن. جایی که یک ماه مانده به انتخابات و درست در اوج کاری که داری برای یک هفته‌نامه‌ی کوچک انجام می‌دهی، اس ام اسی خبر از توقیف شدنش ندهد. امیدوار بودیم به آن همه "مدنیت" و شور و شوق و "طرفداری‌های خیابانی". این‌که لااقل اگر هم ببازیم، این مردم و آن حکومت و نیروی انتظامی یاد گرفته‌اند که به همدیگر اعتماد کنند. "گروه فشار" و "چماق به دست" و "هجده تیر" و "ماجرای کوی" و باقی را هم فکر می‌کردم که تمام شده.
اما فقط در یک شب تا صبح که همه به توصیه‌ی شیخ بیدار مانده بودیم که مبادا اتفاق بدی بیفتد، دیدیم که اتفاق بد هیچ ابایی ندارد که جلوی چشمان بیدار ما بیفتد! بعدش هم که سکوت سه ملیونی‌مان جوابش شد باتوم و گاز اشک‌آور و گلوله و کشته. و ندا شد نماد این کشته‌ها و ماجراها.
جایی پیشنهادی دیدم که فردا اسم وبلاگ‌های‌مان را به "به نام ندا" تغییر دهیم.
داستان هنوز ادامه دارد و در کوتاه مدت معلوم نیست چه اتفاقی خواهد افتاد، اما من برای روزهای بعد از ماجرا امیدوارترم...