Frame

این یک پست چهار صبحی است.

2009-08-30T03:46:00.002+04:30

این را که می‌خواهم بگویم می‌دانم که برای همه این‌طور نیست. می‌دانم.
کوچک‌تر که هستیم، خوبیم. در ذهن خودمان خوبیم. بزرگیم یا آدم بزرگی خواهیم شد. نویسنده‌ای، دانشمندی چیزی. آدم کاملی خواهیم بود. به‌ترین چیزها را خواهیم نوشت و کامل‌ترین برداشت را از هر چیزی داریم. مثل چی؟ می‌خواهم کمی هم از دوست داشتن بگویم. به‌ترین و درست‌ترین برداشت را از دوست داشتن داریم. لابد هم مشکلی نخواهد بود در این دوست داشتنمان. بار اول که باشد، هیچ تجربه‌ی آزارنده‌ی قبلی‌ای سایه نمی‌اندازد روی لحظه‌های‌مان. شاید این است که بار اول همیشه یک جور دیگر است. شاید داستان همان سیب است.
دماغ‌های‌مان بالاست و از آن‌ بالا بقیه را می‌بینیم. همیشه هر کسی اشکالی دارد و درست‌ترین عقیده مال خودمان است. هوم...
بزرگ‌تر که می‌شویم، اولین اشتباه‌مان را که می‌بینیم، آرزوهای‌مان را دورتر که می‌بینیم،خودمان را یک جایی هم‌ردیف بقیه که می‌بینیم،‌ دوست داشتنمان یک طوری‌اش که می‌شود، می‌بینیم که نه، هیچ چیز آنی نبوده که فکر می‌کردیم بوده. هر چیزی انگار ناخالصی داشته. هر کسی انگار اشتباهی داشته، هر آرزویی انگار، راهِ سختِ رسیدن داشته، هر لذتی انگار، دردی هم داشته، هر خاطره‌ای انگار، خاطره‌ی خوش نبوده، هر شناختنی انگار، ناشناخته‌ای هم داشته، هر دوست داشتنی انگار، دوست نداشتنی داشته... این‌جاست که قدمِ بعدی هم لرزان شده. اسمش را بگذار محافظه‌کاری. دیگر خبری از آن اطمینان به پیروزی نیست. دیگر احتمال شکست، نه یک ترکیب برایِ متعادل کردن منطقِ بازی، که تجربه‌ای ملموس شده. حالا هر کدام از آن بالایی‌ها، می‌تواند به راحتی شکست بخورد. زودتر از آن‌که فکرش را بکنی. انگار هنوز "احتمال شکست" را بلد نباشی که محاسبه کنی. این‌جاست که باید تصمیم بگیری: همیشه مشغول محاسبه‌ی احتمال شکست باشی یا قبولش کنی و بازی را ادامه دهی؟

2008-08-07T00:08:00.000+04:30

می‌دانی؟! بیش از بیست و سه سال است که مشغولِ گاز زدنِ هر سیبی هستم و لعنتی را هنوز پیدایش نکرده‌ام. نمی‌دانم تا کی باید توی این بهشت بمانم. تو هم که کمک نمی‌کنی.

2008-05-26T00:57:00.003+04:30

ببین اصلن کار خودم بود. خودم بودم که گذاشتمش دم دست که بیاد برش داره. به هیچ کس هم مربوط نیست. تازه همچین خوش رنگ و بوش کرده بودم که تو که سهله، ورژن چهار هزار و شونزده‌ت هم نمی‌تونست جلوش تاب بیاره. حالا هی بگو. خوب خره اگه نمی‌خواستم بخوره که نمی‌ذاشتم دم دستش.

2008-05-13T01:21:00.000+04:30

از همان ابتدا که سوالش را پرسیده می‌دانم که می‌داند. حوصله‌ای هست برای شوخی و خنده. به خنده جوابی سربالا می‌دهم. می‌دانم که می‌داند. می‌دانیم دردناک و درست بوده. معتقدم از جنس هم نبوده‌ایم. می گوید که روزگار خوبی است. می‌گوید از رابطه‌ی دو نفره‌ی کمی کهنه شده‌اش. می‌دانم که مرا هیچ وقت نبخشیده. همیشه می‌دانستم.اعتراف می‌کند به این.می‌گوید به خاطر سیبی از بهشتش رانده شده‌ام.می‌خندم. می‌گویم چندان هم بد نشده. کار درستی بوده ناخواسته. می‌گوید بخشیده کسی را. می‌گویم شاید باید نمی‌بخشیدی تا بخشیدن بیاموزی. می‌گویم از زمانی برای دیدار. می‌گوید نه دوست ندارد او! می‌گویم خیلی خری! نمی‌دانم. خوشحالم از این بابت که می‌توانم حرف بزنم بی این‌که ناراحت شوم. می‌خندم. می‌خندد. می‌خندیم! می‌گویم دوستت داشته‌ام. می‌گوید من هم. می‌گویم می‌دانم. می‌گویم همیشه می‌دانسته‌ام. می‌گویم همیشه می‌دانسته‌ام که می‌خواسته‌ای بیایی اما نیامده‌ای. می‌دانم که تقصیر خودت نبوده. می‌گوید می‌خواستم اما می‌ترسیدم. همه را می‌دانیم. می‌گویم از جنس من نبوده‌ای هیچ‌گاه. می‌گوید چطور؟ می‌گویم. از آنچه دوست دارم و او دوست ندارد می‌گویم. از آنچه دوست دارد و دوست ندارم می‌گویم. می‌خندد. می‌خندم. می‌خندیم...
پی نوشت: آیا سبک جدیدی است برای نوشتن؟! فکر نمی‌کنم. اما خودم قبلن استفاده نکرده‌ام. خوشحالم که این وقت شب به ذهنم رسید که این طور بنویسم!
پی نوشت بعدی: اردی‌بهشت است دیگر!
پی نوشت بعدی: گاهی بعضی حرف‌ها هستند که باید پخته شوند برای به زبان آمدن. قبل از آن هر چقدر زور بزنی، و حتا اگر بتوانی بیانش کنی، باز هم نمی‌توانی درکش کنی.
پی‌نوشت: عنوان این پست را بخوانید چتری در باران.

2008-05-08T16:30:00.000+04:30

الآن درست یک ماه و یک هفته است که رفته‌ام سراغ یخچال و سیب را خورده‌ام. همین طوری بی‌دلیل.ابلیسی هم فریبم نداده. اگر برای خورده شدن هر سیب ابلیسی لازم بود خیلی پیش از این کار دنیا ساخته شده بود. اما این سیب برای وارد شدن به بهشت بود و حالا من جایی بین زمین و بهشت پراکنده‌ام. از زمین به قدری دورم که آوایش را نمی‌شنوم و تا بهشت خیلی مانده. اما سیب را خورده‌ام. همین طور بی‌دلیل.

2008-05-01T11:32:00.000+04:30

خوب ببین منو به خاطر یه سیب انداختی بیرون. قبول گفته بودی نخورش. گفته بودی اگه بخوری باید گم شی بری. اما آخه چرا نگفتی سیبه کرم داره؟

2008-04-24T00:27:00.000+04:30

وقتی سیبو خوردی دیگه خوردیش دیگه از بهشت میندازنت بیرون.کاریشم نمیشه کرد.