Frame

این یک پستِ وبلاگی نیست

2009-10-06T18:11:00.000+03:30

یک روزهایی در زندگی هست که حالت به هم می‌خورد از هر چیزی که هست. این حالت به هم می‌خورد هم بدجور تکراری است. هیچ تعبیر و کلمه و ترکیبِ به درد بخور دیگری هم نخواهی یافت برای همین. از این روزها فرضش کن که دوست داری یک خیابان بلند پیدا کنی و از بالا به پایین پیاده بیایی‌اش و تمامِ غم و غصه‌هایِ دنیا را بگیری سرِ دلت و غصه بخوری. از این روزها که همراه داشتن فلان آهنگِ فلان گروه مزخرف هم می‌شود برایت یک جور تسکین. یک جور فرار از بی‌خودی فکر کردن و فرار از آن همه غم و غصه که گفتم.
از این روزهایِ مزخرفِ وسطِ هفته که دوست داری هر کاری داری ول کنی و بگویی گور پدر همه‌تان. از این روزها که دوست داری بقیه را آزار بدهی برایِ آن صورتِ دیگرشان که هر کدام برایِ پنهان کردنش، رفتارِ احمقانه‌ای را تقلید می‌کند. برایِ همین صورتِ احمقانه‌ات که پنهان کرده‌ای پشتِ یک رفتارِ احمقانه. که خودت هم می‌دانی تو هم این کار را می‌کنی که دوام بیاوری. که دوام آوردن، ارزشش شده بیش‌تر از چطور دوام آوردن و حالت از این بد می‌شود. از این همه امیدِ مزخرفِ توخالی... هوم... حتمن دلت می‌خواهد چیزی بگویی برایِ امید و خوبیِ امید داشتن و این حرف‌ها. بگذار بگویم این حقِ ناامید شدنم است. می‌خواهم مصرفش کنم.. از شرِ امیدهایِ بی‌هوده شاید راحت شوم. نمی‌شود! خودم خوب می‌دانم که نمی‌شود. شاید احمقم و شاید امید یک ساز و کار دفاعی است برایِ این‌که فردا خوب باشم و لبخندِ هرروزی‌ام را تحویل بدهم که خوبم!
از این روزها که به بهانه‌ی مسخره‌ی جمعه بودن هم نمی‌شود فهمیدشان که جمعه هم نیستند. یک روزهایی وسطِ هفته که ... هوم... شاید به خاطرِ این بی‌رنگ شدنِ روزهایم است که...
این‌که نمی‌شود این روزها (که شاید هیچ وقت) برداشت به یکی زنگ زد که فلانی من امروز دلم گرفته، بیا یه کم با من حرف بزن. بس‌که به طرزِ مسخره‌ای ادایِ این آدم‌ها را در‌آورده‌ای که همیشه حاضرند گوش کنند به بی‌حوصلگی آدم‌ها. و به این فکر کنی که از این بازیِ خودت، صورتِ مجازی خودت هم خسته شده‌ای و دیگر مدت‌هاست که ننشسته‌ای به درد دلِ یکی گوش بدهی. بس‌که این گوش دادن‌ها هم به نظرِ خودت حال به هم زن آمده لابد. بس که...
بس‌که این طور وقت‌ها هیچ کلمه‌ای پیدا نمی‌شود/ نمی‌کنی برایِ بیرون ریختنِ این چیزهایِ حال به هم زن.
بس‌که نمی‌توانی موقعِ نوشتنِ این چرندیات، فکرِ این را از سرت بیرون کنی که فلانی این‌ها را خواهد خواند و این خودش نمی‌گذارد که راحت باشی وقتِ نوشتن. راحت؟ نمی‌دانم. این کلمه‌اش نیست. هر چه باشد، این نیست حتمن.
از این روزها که به خودت می‌آیی و فکر می‌کنی به این‌که داری به دوست‌داشتن‌هایت فکر می‌کنی و اندازه می‌گیری آزاردگیِ هر کدام را و آخرش فکر می‌کنی هر بار بیش‌تر لذت برده‌ای لابد. می‌بینی رابطه هم یک چیزِ دو نفره‌ی محض نیست، بس‌که این آدم و آن مشکلِ کوچکِ شخصی، بس‌که برداشت‌هایِ جامعه از رابطه، بس‌که نگاه‌هایِ قضاوت‌گر تاثیرگذارند ناخود‌آگاه. بس‌که هوسِ سیگار می‌کنی و نمی‌توانی که بکشی که لابد در یک جایِ مزخرفِ سیگار کشیدن در اماکن عمومی ممنوع هستی که...
بس‌که نمی‌توانی جمله‌هایت را تمام کنی یا این خط را به آن خط بدوزی.
بس‌که خالی هستی.
بس‌که نیاز داری به آدم‌ها و آن‌ها از تو دورند الآن. بس‌که در عینِ حال آرزویِ یک اتاقِ خالیِ ساکت را داری که با خیالِ راحت یک دلِ سیر گریه کنی بابتِ هیچ چیز. بس‌که گریه دلت می‌خواهد و می‌بینی که برایِ گریه‌کردن زحمتِ بیش‌تری باید بکشی تا برایِ خندیدن. بس‌که می‌دانی چقدر نقش بازی می‌کنی هر روز برایِ خودت. بس‌که آرزو می‌کنی بتوانی یک روزی یک دیوار دیگر را هم براداری از پیشِ خودت. بس‌که یک بوسه دلت می‌خواهد.
و بس‌که دوست‌داشتنت هوار می‌شود سرت و نمی‌دانی این دوست‌داشتن است که احساسش می‌کنی یا یک جور دل‌زدگی از خودت وقتی فقط خودتی؟ که همه‌اش می‌خواهی خودت نباشی. بس‌که وقتی هستی، جورِ دیگری‌ام لابد. می‌دانی که معنایِ حرفم را؟
بس‌که به بودن نیاز داری این روزها.

ابتذال

2009-08-26T00:54:00.003+04:30

نمی دانم کجا خوانده بودم از ابتذال، از این که ابتذال هم قسمتی از زندگی است و این حرف ها. این که آن ورتر گاهی آخر هفته ها، استاد و دانشجو و شاگرد و مغازه دار و مهندس و وکیل و چه و چه، بلند می شوند می روند یک جایی را پیدا می کنند و جیغ و داد می کنند و صدای مستی شان را به آسمان می فرستند و بعدش لابد حسابی آرام می گیرند. گاهی هوس ابتذال می کنم. البته ابتذال به معنای پیش پا افتادگی، تفریحی که همه حالش را ببرند و این طور چیزها. حد و مرزش را هم هیچ کسی تعیین نکند. آن قدر با ترس و لرز شادی کرده ایم و جیغ و داد که ذهنمان پر شده از حد و مرز و این طور چیزها. خودمان هم گاهی نمی توانیم بدانیم! باید بنشینیم فکر کنیم چقدر از خوشی های مان فدای نبودن این ابتذال ها بوده؟ چقدر از زندگی جدی مان، تحت تاثیر نبودن این ابتذال ها بوده؟
پی نوشت: مشغول بازی ورق بودم. شلم. الآن چهار تا از دوستان مشغولند و من این ها را می نویسم. یکی چند تا آهنگ از ابی و معین و حمیرا روی لپ تاپش پلی کرده و هوس چای دارد می کشدم. و خیلی چیزهای دیگر.

از رابطه تا ...

2009-08-23T20:40:00.004+04:30

یکی مثل من لابد دوست دارد این روزها بنشیند حسابی یک مقدار از احساساتش را مرور کند دوباره و دوباره. پیچ و مهره ی بعضی ها را باز کند و این طرف و آن طرفشان را نگاه کند و ببیند در فلان رابطه مثلن، چه داشته و چه خواسته. چه چیزهایی را خواسته که داشته باشد و چه چیزهایی هم برایش فرقی نمی کرده. چه چیزهایی را حاضر بوده به خاطر چه چیزهای دیگری کنار بگذارد و چه چیزهایی را می خواسته، اما نمی توانسته. و چه چیزهایی را با چه چیزهایی حاضر بوده عوض کند. و بعد فکر کند به این که خود رابطه چقدر وابسته به کدام یک از این ها بوده و هی دنبال جواب سوال های خودش بگردد. کدام حسش از این ماجرا تغذیه می کرده و خود داستان را کدام حسش باعث شده بوده. بعد این که کدام حس را حاضر بوده که مهارش کند و کدام را نه. بعد هم آن یک نفر اساسن خسته بشود در نهایت از این باز کردن و به هم ریختن حس ها که اغلب توضیح ناپذیرند و شاید گاهی درک شدنی اند فقط. بعد خسته بشود از این همه زیر و رو کردن این ها و به خودش بگوید که ولش کن. یک چیزهایی هست، چیزهایی را هم که نیست نمی شود ساخت. باید یاد بگیری چیزهایی را و از این حرف های مزخرفی که توی این کتاب چه های چطور بهتر زندگی کنیم می نویسند. هوممم... خوب است که لااقل آن قدرها افسردگی غلبه نمی کند که آدم بنشیند فکر کند به شعرهای پشت کامیونی!
پی نوشت: پست هایم دیگر خودمانی هم نیستند حتا. همه شده اند بی خودی.

هوم...

2009-08-23T02:07:00.002+04:30

مانده ام که باید بعضی چیزها را توضیح بدهم این جا هی یا نه؟ انگار این جا شده جایی برای اعلام وضعیتم. حالا گیرم به زبانی که فقط خودم بدانمش. بدون رودربایستی بخواهم بگویم، انگار دیگر نمی توانم این جا به این کار ادامه بدهم. یک چیزهایی را می خواهم بگویم و هم نمی خواهم. نمی توانم دقیق بفهمم چرا. فقط انگار نمی خواهم با این حرف ها حس کنم دارم قدم می زنم توی یک فضای مبهم. شاید بعضی پست ها را نگه داشتم برای آینده. شاید هم...
پی نوشت: هی سخت و سخت و سخت تر می شود نوشتن در اینجا. باید فکری بکنم.

تلاشی با فایده‌ی تقریبن هیچ

2009-08-21T02:25:00.002+04:30

ماجرا آن‌قدر ساده پیچیده می‌شود که آدم می‌ماند. بعد آدم هرچقدر تلاش می‌کند چیزی را عوض کند نمی‌شود انگار. انگار همه چیز از قبل چیده شده و فقط منتظر بوده که بیایی و اولی را انجامش بدهی که بعد اتفاقات زنجیروار پشتِ هم قطار شوند و به ریش تو بخندند. و خودت هم بشوی یک قسمتی از این زنجیر. که خودت هم حتا نتوانی به این‌که مثلن به خودت بگویی: "خب! امروز این یک کار را انجام نمی‌دهم، یا انجام می‌دهم." و بتوانی به حرفی که به خودت زده‌ای عمل کنی. بعد بدانی که فلان کارت مثلن، یک شکلِ خفیفی از آزردگی ایجاد می‌کند که ماهیتش درست معلوم نیست چیست. با شانه بالا انداختن و به من چه گفتن هم انگار نمی‌شود کنارش زد. به همان شکل خفیف می‌چسبد به لحظه‌هایت. هی کش می‌آید و هی کش می‌آید. بعد هم که لابد حکایتِ روزهایِ کش‌دارِ تابستان را که می‌دانید؟
پی‌نوشت: خرده‌ریزهایِ خلق و خویِ آدم یک چیزهایی دارد که برایِ کشف کردنشان باید یک چیزهایی را تجربه کرد. باید در موقعیتی قرار بگیری تا بدانی که در آن موقعیت چطور رفتار خواهی کرد. مثلن در فلان موقعیتی که یک فشارِ شدیدِ احساسی است، آدم چه کار خواهد کرد یا چه چیزی خواهد گفت. بعدش انگار دستِ خودِ آدم نیست کاری که می‌کند. کاری که می‌کند، چیزی که می‌گوید، انگار همیشه آن را می‌شناخته. همیشه با او بوده و فقط آدم از وجودش آگاه نبوده. هوم... بی سر و ته می‌نویسم تازگی‌ها، نه؟

سادگی

2009-08-19T02:52:00.002+04:30

یک چیزهایی گاهی گیر می‌کند زیر گلوی‌ِ آدم و نمی‌گذراد بلند بشود و برود و بخوابد. یک چیزهایی هست که آدم زبان مناسبِ نوشتن‌شان را پیدا نمی‌کند. آخر با کدام زبان باید بنویسد آدم از بعضی چیزهایِ کوچکی که شاید ساده به نظر برسند و اگر هم بنویسی‌شان حتمن ساده خواهند بود، اما آدم خودش باور دارد که ساده نیستند. لذت‌های کوچک، خوشی‌های ساده و ... نه از آن خوشی‌های مبسوط که خنده‌اش به پهنای صورت باشدها، نه. اتفاقن لبخندش هم شاید به چشم نیاید. باید حرفه‌ای باشی که بتوانی تشخیصش بدهی. باید تجربه‌اش کرده باشی چند باری که بتوانی ببینی‌اش. و بعد آدم می‌ماند این‌جا و این‌ها را می‌نویسد و می‌شود دلیلی برایِ ننوشتن! بگذریم...

اکتشاف!

2009-08-16T01:17:00.001+04:30

من یک فرد نوستالوژیک بوده‌ام! می‌گی نه؟ نگا کن.

اجبار

2009-08-12T01:09:00.004+04:30

آدم مجبور است خیلی چیزها را ننویسد این‌جا. می‌دانید؟ حوصله‌ی قضاوت شدن ندارم.

عنوان ندارد

2009-08-09T22:21:00.004+04:30

با هم قدم می‌زنیم. مثل خیلی بارهای پیش. یک، دو، سه، چهار... می‌شمارم گاهی تعدادشان را. همین‌طوری. تاریکی، یک جور سیاهی هست در فضا. در هوا. تاریک روشنِِ وقتِ گرگ و میش. نباید باشد اما. می‌دانم که نباید باشد. بعد که حواسم سر جایش می‌آید، آخر حواسم رفته بود پیش همین تاریکیِ غیر عادی، می‌بینم که رفته. چند قدم جلوتر است و من نمی‌توانم طوری راه بروم که دوباره برسم به کنارش. حوصله‌ام سر می‌رود. از این شانه می‌غلتم رویِ آن یکی شانه. نیمه‌بیدار که می‌شوم فکر می‌کنم: خوب این طوری که اصلن خوب نیست. باید طورِ دیگری باشد! دوباره با همیم. می‌بوسدم. خوش‌حال می‌شوم. لبخند می‌زنم. اما دقیق که می‌شوم توی صورتش، می‌بینم که شباهتی به خودش ندارد. به جز شاید یکی دو خطِ چهره. هوم.. خوب این طوری هم نمی‌شود. اولین سیگاری را که تصمیم دارم از اول تا تهش را خودم دود کنم، می‌گیرم بین انگشت‌هایم. دود ندارد. مزه هم ندارد. تعجب می‌کنم و محکم‌تر پک می‌زنم. فایده‌ای ندارد. آتشِ سرِ سیگار سرخ نیست. سعی می‌کنم مزه‌ی سیگار به یادم بیاید. کمی مزه‌ی تلخ و سوزان سیگار یادم می‌آید. تلاش می‌کنم دود هم بکند سیگارم. دود می‌کند. اما کم‌تر از معمول. فایده‌ای ندارد. بیش‌ از حد آگاهم. حوصله‌ام سر می‌رود.

این...

2009-06-29T21:06:00.002+04:30

این آدم‌ها که این پایشان را انداخته‌اند روی آن پایشان و هی می‌گویند که "من می‌دونم" را دیده‌اید؟!

2008-11-27T23:23:00.000+03:30

خوب؟ حرفی برایِ گفتن نیست لابد که این‌جا هم چیزی نوشته نمی‌شود لابد. ذهنِ سخن‌گویم فعلن رفته تعطیلاتی، مرخصی‌ای چیزی. خبری ازش نیست. هیچ چیزی نمی‌گوید. شاید هم تقصیرِ خودم است که نشسته‌ام و قصه‌هایِ جورواجور برایش تعریف می‌کنم از این در و آن در. طفلکی لابد انگشت به دهان مانده که ببین این بابا هم خل شده. بعدش هم به همان سکوتش ادامه می‌دهد که من خسته شوم لابد. به هر حال دورِ من است و او خاموش. شما* نگران نباشید.
*همین یکی دو نفری که سر می‌زنید گاهی!

2008-11-20T08:45:00.001+03:30

گویا اینجا نوشتن، چیزی فراتر از از صرفن نوشتن است. البته مدت هاست که این را فهمیده ام. اما همچنان بیشتر می فهمم! خلاصه اینکه با وجود اینکه اینجا نوشتن را دوست دارم، اما خوب همیشه چیزی ندارم که به حس و حال اینجا بیاید. با وجود اینکه دلم بخواهد چیزی از حس و حال این روزهایم اینجا بگذارم. فقط همین. شاید این طلسم چند روزه بشکند.

2008-11-03T23:34:00.000+03:30

می‌دانید؟ بدیِ من این است که شب‌ها قبل از خواب، داستانی، متنی، توصیه‌ای، واژه‌ای چیزی می‌زند به سرم که پیش خودم فکر می‌کنم که عجب چیزی است. صبح که بیدار شوم حتمن باید جایی بنویسمش که بماند. اما یادم نمی‌ماند. آه که چه کار می‌شود کرد؟

منطق

2008-10-19T02:46:00.000+03:30

هدفونو که بزنی به کامپیوتر بغلی و توی کامپیوتر خودت آهنگ پلی کنی، هی گوش کن هی گوش کن هی زیرو رو کن. عمرن چیزی نشنوی.

2008-10-04T19:22:00.000+03:30

توی ماه رمضون باید کلی تلاش کنی که عادت کنی توی خیابون چیزی نخوری. تا عادت هم کنی ماه تموم شده. حالا یه ماه طول می‌کشه اون عادت رو ترک کنی!

عدم قطعیت

2008-10-01T22:12:00.000+03:30

این‌که آیا هر سوالی جوابی قطعی دارد، ممکن است خیلی ساده به نظر برسد. این‌که یک گزاره‌ای یا درست است یا غلط. (نمی‌خواهم به تعریفِ دقیقِ گزاره یا هر چیزی بپردازم.) در نگاهِ اول ممکن است به نظر برسد که هر جمله‌ای یا درست است یا غلط، فقط ممکن است درستی یا نادرستی آن را ندانیم.
اما باید بگویم که اصلن این طور نیست. در منطق قضیه‌ای هست که به اصلِ ناتمامیتِ گودل معروف است.
یک سیستم ریاضی معملولن عبارت است از چند تعریف و چند اصلِ موضوع که از روی این‌ها می‌توان اغلب قضیه‌های بسیار زیادی را اثبات کرد. مثلن هندسه‌ی اقلیدسی یک چنین سیستمی است. متشکل از چند تعریف (نقطه، خط، خطِ راست، دایره و زاویه‌ی قائمه) و پنج اصلِ موضوع. که مثلن یکی‌اش این است: یک خط را می‌توان از هر طرف تا بی‌نهایت ادامه داد. قضیه‌ی ناتمامیت می‌گوید در هر سیستمِ ریاضی، گزاره‌ای وجود دارد که آن سیستم به خودیِ خود و با تعاریف و اصولی که دارد، نمی‌تواند در موردِ درستی یا نادرستیِ آن تصمیم بگیرد. یعنی نمی‌توان گفت که در جهانِ حاصل از یک تعداد اصل، آن گزاره قطعن درست است یا نادرست.
در واقع حتا خودِ اقلیدس هم این موضوع را احساس کرده بود و در مورد پنجمین اصلش، با اکراه از آن استفاده کرد. اصلِ پنجم اقلیدس صورتِ پیچیده‌ای نسبت به چهار اصلِ قبلی دارد و به هیچ وجه نمی‌شود به کمکِ چهار اصلِ قبلی آن را اثبات کرد، پس ناگزیر اقلیدس باید آن را به عنوانِ یک اصل می‌گزید. اما همان‌طور که گفتم از آن با احتیاط استفاده کرد. در کتابش و در ترتیبِ ارائه‌ی قضایا، تا آن‌جا که می‌توانست استفاده از آن را به تعویق انداخت. بعدها هم که این اصل با اصولِ دیگری جایگزین شد، هندسه‌هایی به وجود آمد که با آن‌چه اقلیدس از هندسه تصور می‌کرد، زمین تا آسمان فرق می‌کرد.
اما همچنان حرفِ آخر را قضیه‌ی گودل می‌زند: در تمامِ این نظام‌ها گزاره‌ای هست که سیستم در درونِ خود قادر به تصمیم‌گیری در موردِ درستی یا نادرستی آن نیست.

163

2008-08-29T23:54:00.000+04:30

همیشه وقتِ من کم میاد!

162

2008-08-25T00:16:00.000+04:30

قکر کنم به‌تر باشه از این به بعد یا شماره بذارم برای پست‌هام یا عنوان.

2008-06-20T13:44:00.003+04:30

این داستان زنجان هم عجب داستانی شده ها. نمی‌دانستم این وزیر علوم این قدر واقع بین و روشن‌اندیش هستند. به گفته‌ی ایشان: "آنچه در فیلم آمده این است كه دختری به اتاق معاون دانشجویی مراجعه كرده و در اتاق روسری به سر نداشته و شما تنها يك عدم روسري را مي‌بينيد." خوب می‌خواستید چه ببینیم؟! یا شاید منظورشان این است که عدم روسری چیز چندان مهمی محسوب نمی‌شود و در اسرع وقت این "حجاب چک کن‌ها"ی جلوی در دانش‌گاه را برمی‌داریم و به جایش گلدان می‌گذاریم. یا حتا پیش‌تر می‌رویم-چون به هر حال به وزارت آموزش و پرورش رطی ندارد- و این گشت‌های ارشاد که الآن می‌توانند داخل کیف مردم را هم بگردند بر‌می‌داریم تا عبور و مرور سر چهارراه‌ها آسان‌تر شود. واقعن ممنون می‌شویم. حالا نمی‌خواهیم کارناوال راه بیندازیم و در آن "قصد فساد آخلاقی"! کنیم. مگر ما زبانم لال از این کارها هم بلدیم اصلن؟

2008-06-18T02:23:00.002+04:30

-...
-چرا؟
-نمی‌گویم تا لذتِ‌ کوچکِ نگفتنش را همیشه مزمزه کنم!
-...

نمی‌دانم چه چیز نوشت: ببینم جای عاشقانه‌های من کجاست؟!!

2008-06-18T02:19:00.000+04:30

دو تا بودن:یکمی هیچ وقت سیگار نمی کشید اما همیشه یه پاکت سیگار توی جیبش بود برای دوستای سیگاریش.
دومی هم همیشه دو تا فندک داشت که اگه یکیش روشن نشد از اون یکی استفاده کنه.

2008-06-17T01:09:00.004+04:30

دانشکده را هیچ‌گاه دوست نداشتم. از بچه‌های هم‌ورودی‌های دانشکده با کسی هیچ‌گاه "دوست" نشدم. نمی‌دانم مشکل از طرف من بود یا از طرف آن‌ها یا این‌که صرفن "جو" بود که نمی‌گذاشت دوستی شکل بگیرد و هیچ وقت هم نشد. روابط با هم‌ورودی‌ها محدود شد به همان چند کوه رفتن و یک اردوی چند روزه و یکی دو بار هم دسته جمعی برای غذا بیرون رفتن! کاری که مثل یک عملیات از پیش تعیین شده انجام شد. اهمیت هم ندادم البته. بعدها دوستان خیلی بهتری پیدا کردم. طی مرور زمان یک جور خصلت "روان بودن" پیدا کردم. می‌توانستم با دو سه جمله "خودمانی" شوم.
اولین دوستانم بچه‌های رشته‌ی دیگری بودند:برق! و خداحافظ آدم‌های دانشکده! دو سالی فقط از سایت دانشکده استفاده می‌کردم! کلاس نرفتن هم که خوب تعریف کردن ندارد! بعدها از بین هم‌دانشکده‌ای‌ها دوستانی از ورودی‌های سال‌های بعد پیدا کردم. اما باز هم حضورم در دانشکده به همان سایت محدود می‌شد. یک سالی هم سی‌دی کلوپ برق دستمان بود. دوره‌ی دوست‌داشتنی‌ای بود. شب و روزمان شده بود فیلم! کامبیز(1) هم کلی زحمت کشید طفلک. همان زمان بود که دانلود را به اوج رسانده بودیم. اکانت رپیدشیر و روزی چند گیگابایت دانلود. یک هارد 250 همیشه توی کیفم بود.
به هر حال خاطره‌ی چندان خوبی از دانشکده ندارم. از هیچ کلاسی، تقریبن هیچ استادی، و باز هم تقریبن هیچ کسی از بچه‌ها. اما بیرون از دانشکده و دانشگاه وضع طور دیگری بوده. نمی‌خواهم الآن در مورد دوستی‌هایم بگویم. همین طوری حرف پیش آمد. می‌خواستم همین را بگویم که چندان دانشگاهم را دوست نداشته‌ام توی این پنج سال. تصمیم دارم چند یادداشتی در مورد همین حال و هوای دوست نداشتنی‌اش بنویسم. حالا کو تا عملی شود! شما هم به شکمتان صابون زنی کنید تا ببینیم!
(1) دوستان کامبیز را خوب می‌شناسند. دوستی که گاهی با هم می‌نشینیم و فیلم می‌بینیم با هم و چای می‌خوریم و من از علاقه‌های کوچکم برای او می‌گویم.

2008-05-31T01:16:00.001+04:30

مشاهدات من می گن که خیلی از "اعتقادات"، درست توی همون لحظه‌ی ابتدایی برخوردمون با یک موضوع شکل می‌گیرن. نظرمون در مورد یک فیلم، طرف‌داری از یک تیم فوتبال خاص، قبول کردن یک نظریه، سیگار کشیدن و نکشیدن و حتی مذهب و ... می‌گید نه؟ به این سوال جواب بدید: تا حالا چند نفر رو دیدید که یک نظری رو با شور و هیجان می‌پذیرن ولی وقتی با استدلال می‌خوای بهشون نشون بدی که فلان چیز "می‌تونه غلط باشه" می‌رن سراغ یه سری استدلالات قوی‌تر برای این‌که بگن اون چیز درسته! یک جور تعصب روی سمتی که در ابتدا به اون سمت خم شدیم.

2008-05-21T02:05:00.000+04:30

جمهوری که بروی، رویا می خری در قاب های چهل و دو اینچی.

2008-05-20T20:44:00.000+04:30

میگم میای تو در که نمی‌زنی، لااقل داری می‌ری درو ببند!
پی‌نوشت: عمرن بتونید حدس بزنید منظورم چیه! اگه دوس دارید حدس بزنید.