از روزهای گذشته و «اهل قبور»

2009-07-28T23:15:00.003+04:30

1. نمی‌دانم این به خاطر حرف‌های آدمی مثل تو و گوش‌ دادن‌هایِ آدمی مثلِ من و بعد، کم و بیش، گفتن‌های گاه‌گاهیِ من و شنیدن‌های گاه‌گاهیِ توست یا به خاطرِ این نمی‌دانم چه چیزِ بی اسم و رسمی‌ است که خزیده گوشه‌ی دلم و فقط انگار عارضه‌ی جانبی دارد. یا به خاطرِ ذاتِ این روزهاست که نمی‌دانم هم از کجا بود که شروع شد. که اصلن مگر شروعی بود؟ که شاید یک روزهای دیگری بودند که تمام شدند. بعدش هم روزهایِ بی‌شکل و بی‌حالی بودند و معلوم نشد که چه شدند آن وسط‌ها. که شاید تلاش کرده بودم که گم‌شان کنم و فراموش‌شان. که شاید گم‌شان کرده‌ام و فراموش‌شان. که حالا که دوستی می‌گوید فلان روزِ آشنایی برایش اتفاق بزرگی بوده، هر چقدر که فکر می‌کنم، نمی‌دانم آن اتفاق بزرگ برایِ من، کی و کجا بوده. بس که لابد کِش آمده بوده توی زمان و الآن هم انگار کش آمدنش تمام نشده هنوز. بعد آدم یک‌هو دلش یک اتقاق بزرگ می‌خواهد. نه این‌که این روزها بدند و تمام کردنی، نه، خودِ این «اتفاقِ بزرگ» آدم را وسوسه می‌کند کمی. کجا بودم؟ هوم... می‌گفتم که نمی‌دانم این‌ها بوده یا خودِ این روزها یا دلیلِ دیگری در کار است که حس می‌کنم در گذشته زندگی می‌کنم. انگار جایی در خاطرات کسی یا خودم. انگار که نشسته باشم یک جایی رویِ یک صندلیِ تاب‌خور (اسم‌شان چیست راستی؟ از همان‌ها که پت و مت یک بار آمدند که یکی بسازند ازش، اما خوب طبق معمول ریدند.) روی یکی از همان صندلی‌ها نشسته‌ام و لیوانِ چای به دست لابد، تاب می‌خورم و فکر می‌کنم و می‌گویم: «چه روزهایی بود.» یک جور سرخوشی که از لایِ دفترِ خاطرات، دفترِ یادداشت‌هایِ روزانه بیرون می‌آید اغلب. این روزها یک همچین روزهایی است که انگار که گذاشته باشی‌شان لایِ دفتری و سال‌ها مانده باشد و بعد یک‌هو پیدایشان کنی و شورِ یک دوره‌ی خوب را به یادت بیاورند.
2. رفتیم تئاتر آقای حسین کیانی را دیدیم. اسمش بود، البته هنوز هم هست، «اهل قبور». حرفی برای گفتن نداشت و همین حرف‌ِ نداشته‌اش را هم بد می‌زد. تمامِ آن چیزهایی را داشت که یک تئاتر نمی‌بایست داشته باشد. اما ضعفِ عمده‌اش این بود که انگار کارگردان خواسته بود حرفِ نداشته‌اش را زیرِ لایه‌ی طنزِ قسمت‌های ابتدایی و میانی و بارِ احساسیِ رمانتیکِ قسمتِ آخر تئاتر پنهان کند. یک جوری می‌خواست تماشاگر «غافل‌گیرِ احساسی» بشود. غافل‌گیری البته به جایِ خودش خوب هم هست، اما نه این طور که رسمن برایِ پایان، انگار اولین چیزی که به ذهن رسیده، همان استفاده شده! نروید نبینید! به جایش بلند شوید بروید تالار مولوی تئاتر‌هایِ آن‌جا را ببینید. باشد که چیزهایِ ارزش‌مندتری گیرتان بیاید.

خانه

2009-07-06T23:36:00.004+04:30

خانه یکی از به‌ترین نمایش‌هایی است که در یک سال اخیر دیده‌ام. متن قوی نغمه ثمینی و بازی‌های باورپذیر بازی‌گران و موسیقی آن، تقریبن همه‌ی زمان نمایش را برای تماشاگر جذاب می‌کند. ببینیدش اگر دوست دارید این روزها کمی حال و هوا عوض کنید.

پی‌نوشت 1: نگاهی به نمایش”خانه” نوشته نغمه ثمینی و کارگردانی کیومرث مرادی
پی‌نوشت 2: گزارش تصویری و یک گزارش تصویری به‌تر

Frame

از روزهای گذشته و «اهل قبور»

خانه